بررسی رابطه بین خودمراقبتی و فرسودگی شغلی در مددکاران اجتماعی شاغل در کمیته امداد امام خمینی شهر ساری

چکيده
فرسودگی شغلی یکی از چالش‌های اساسی در حرفه‌های یاری‌رسان، به‌ویژه در مددکاری اجتماعی است که با خستگی هیجانی، مسخ شخصیت، و کاهش احساس کفایت حرفه‌ای تظاهر می‌یابد. هدف این پژوهش، تعیین و تحلیل رابطه بین خودمراقبتی (شامل حمایت حرفه‌ای، رشد حرفه‌ای، تعادل زندگی، راهبردهای شناختی و تعادل روزانه) و ابعاد سه‌گانه فرسودگی شغلی در مددکاران اجتماعی شاغل در کمیته امداد امام خمینی(ره) شهر ساری بود. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل 67 نفر از مددکاران اجتماعی کمیته امداد شهر ساری بودند که داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های استاندارد خودمراقبتی و فرسودگی شغلی مسلاچ (MBI) گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی و میانگین) و استنباطی (رگرسیون چندمتغیره) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که خودمراقبتی با ابعاد فرسودگی شغلی رابطه‌ای معنادار دارد؛ به طوری که خودمراقبتی، همبستگی معکوس و قوی با خستگی هیجانی و مسخ شخصیت (ابعاد منفی فرسودگی) و همبستگی مثبت با کفایت شخصی (بعد مثبت فرسودگی) داشت. به‌طور خاص، نتایج رگرسیون چندمتغیره نشان داد که خودمراقبتی به‌طور معناداری و قوی می‌تواند فرسودگی شغلی مددکاران اجتماعی را پیش‌بینی کند. این یافته‌ها بر اهمیت تدوین و اجرای سیاست‌های حمایتی سازمانی و برنامه‌های ارتقای خودمراقبتی در کمیته امداد امام خمینی(ره) تأکید می‌کند تا از سلامت روانی و اثربخشی حرفه‌ای مددکاران محافظت شود.
واژه‌هاي كليدي: خودمراقبتی، فرسودگی شغلی، مددکاری اجتماعی، خستگی هیجانی، مسخ شخصیت، کفایت شخصی.